Got 8293 bytes response, method=default Response decode error Znaczenie waszych działań mierzy się tym, jak służycie Kościołowi.

katedra

Znaczenie waszych działań mierzy się tym, jak służycie Kościołowi.

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Katowice, 2017.10.28; Forum Ruchów i Stowarzyszeń. 

 

Jak nie dziękować dziś św. Pawłowi, który na początek naszego spotkania przypomina nam, kim jesteśmy; wskazuje na naszą tożsamość. „Jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus”.

Drodzy Bracia i Siostry – jesteście Kościołem w jedności z Ojcem Świętym i Biskupem. Tę jedność tworzy i buduje od dnia Pięćdziesiątnicy Duch Święty, który jest duszą Kościoła – przenika go i ożywia, napełnia swoją łaską i uzdalnia do dawania świadectwa i przypomina, że wszyscy zostaliśmy wszczepieni w Chrystusa, który przypomina: Ja jestem winnym krzewem, wy latoroślami (J 15,5).

Świadomi bycia Kościołem podejmujemy codziennie wspólny wysiłek duchowego wzrostu, dzięki któremu budowla Kościoła rośnie na świętą w Panu świątynię, a uprawna rola Boża ludzkich serc wydaje plon stokrotny spełnionych powołań.

Powołanie wiernych świeckich urzeczywistnia się w świecie. „Świeccy żyją w świecie, to znaczy pośród wszystkim razem i poszczególnych spraw i obowiązków świata, i w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, z których niejako utkana jest ich egzystencja. W tym świecie prowadzą normalne życie, uczą się, pracują, utrzymują ze sobą różnorakie kontakty: przyjacielskie, społeczne, zawodowe, kulturalne” (ChFL 15). A ponieważ w ten świat zstąpił Bóg w Jezusie Chrystusie, uświęcając ludzkie związki, przede wszystkim rodzinę, dlatego staje się on – świat „polem i narzędziem ludzi świeckich w realizacji ich chrześcijańskiego powołania”(tamże).

Drodzy Bracia i Siostry – przez chrzest otrzymaliście powołanie, które nie odrywa Was od świata. Przeciwnie, Bóg powołuje Was w świecie, wewnątrz jego spraw, abyście spełniali w nim rolę ewangelicznego zaczynu, przemieniającego i uświęcającego świat. Na „równinie” świata jest „wielkie mnóstwo ludu”; dziś niekoniecznie chce on słuchać Jezusa czy doznać od Niego uzdrowienia. Nieraz żyje, jakby Boga nie było..

Dlatego potrzeba naszego świadectwa słuchania i przyjmowania Jezusa Chrystusa jako Nauczyciela i Lekarza. Takie jest wasze zadanie – być świadkami Pana pośrodku świata.  Wasze zadania wylicza uchwała: „Świeccy w Kościele katowickim” – naszego II Synodu. 

Umiłowani!

Święty Paweł podkreśla, że każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego (Ef 4,7). Wy, Drodzy Bracia i Siostry, należący do ruchów bądź stowarzyszeń katolickich, zostaliście obdarowani, podobnie jak inni ochrzczeni, darem Ducha Świętego, który zachęca Was i uzdalnia do podejmowania różnych zadań i posług w ramach konkretnego ruchu lub stowarzyszenia, zawsze jednak we wspólnocie i dla wspólnoty Kościoła. Dlatego musicie się bronić przed pokusą izolacji, przed pokusą zamknięcia się na całą wspólnotę wierzących, zwłaszcza tę najbliższą Wam – parafialną. Znaczenie waszych działań mierzy się tym, jak służyciecałemu Kościołowi. Tworzenie komunii eklezjalnej niech będzie dla Was priorytetem w podejmowaniu różnych działań, związanych z charyzmatem ruchu lub stowarzyszenia. Apostolstwo zespołowe – wspólnotowy duszpasterz - jest znakiem wspólnoty i jedności Kościoła w Chrystusie. Dlatego proszę Was, abyście współpracowali zWaszymi duszpasterzami i wszystkimi ochrzczonymi. Niech rezultatem wspólnej pracy w winnicy Kościoła będą: ożywienie umiłowania modlitwy, życia liturgicznego i sakramentalnego, działalność na rzecz wzrostu powołań do chrześcijańskiego małżeństwa, do kapłaństwa i życia konsekrowanego, gotowość uczestniczenia w przedsięwzięciach Kościoła na szczeblu lokalnym, zaangażowanie w dziedzinie katechezy i wychowania opartego na chrześcijańskich wartościach, aktywna obecność w różnych środowiskach społecznych, udział w organizowaniu i animacji dzieł charytatywnych, kulturalnych i duchowych, duch wyrzeczenia i ubóstwa, jako źródło bezinteresownej miłości, nawrócenie lub powrót do wspólnoty ochrzczonych tych, którzy niegdyś odeszli (por. ChFL30).

Szczególnie to ostatnie zadanie kładę Wam na serce. Przez świadectwo wiary i pobożności, ożywiane w ramach konkretnego ruchu bądź stowarzyszenia, możecie docierać tam, gdzie drzwi ludzkich serc są zamknięte lub zatrzaśnięte przed Bogiem, przed Kościołem. Przekraczajcie granice i nie zatrzymujcie się na nich bezradni! Pociągajcie innych do Chrystusa żyjącego we wspólnocie ochrzczonych, urzekajcie ich swym świadectwem. Działalność w ramach stowarzyszenia lub ruchu powinna być z gruntu misyjna, aby wszyscy ludzie doszli razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa (Ef 4,13).

Bracia i Siostry!

Misyjną troskę chrześcijanina i całej wspólnoty Kościoła obrazuje przypowieść Pana Jezusa o drzewie figowym, które nie wydaje owocu mimo starań ogrodnika (por. Łk 13,6-9). Kiedy słyszymy polecenie pana, by drzewo wyciąć, przypominają nam się słowa Pana Jezusa, które zapisał święty Jan: Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy (J 15,1-2). Istotnie, pierwszym, który uprawia jest Bóg. W świetle przypowieści Jezusa również Jego uczniowie mają zadanie współpracować z Nim w dziele budowania żywej, wydającej owoce świętości wspólnoty wierzących. Pomocnikom Boga potrzebna jest cierpliwość, konieczna, by budować w miłości. Trzeba nam wszystkim uczyć się od Boskiego Ogrodnika wyrozumiałości i łagodności, wielkoduszności i miłosierdzia. Misyjna praca wobec tych, którzy odeszli niegdyś od Boga wymaga takich postaw; przypomniał nam o tym kończący się tydzień misyjny („Idźcie i głoście”).

Przynależność do ruchów bądź stowarzyszeń katolickich niech stanie się okazją do wyrobienia w sobie koniecznych cnót, dzięki którym świadectwo wiary będzie jeszcze mocniej oddziaływać i przyciągać obojętnych lub zbuntowanych do Boga.

Na końcu pragnę Wam podziękować za to, co czynicie dla budowania komunii kościelnej w parafii i archidiecezji; za Wasze zaangażowanie w życie społeczne i kulturalne, dzięki któremu możecie wnosić w te wymiary świata radość i entuzjazm wiary.

Weźcie do ręki uchwały II Synodu naszej archidiecezji; podejmujcie trud realizacji synodalnego dzieła, które jest moim i waszym; waszym i moim zadaniem.

Dziękując, proszę – nie ustawajcie w budowaniu Kościoła, uczestniczcie w jego misji. Pamiętajcie, że Kościół buduje się niedzielną Eucharystią! Prowadźcie do wieczernika, na Eucharystię; uczcie szanowania i świętowania niedzieli. Wołajcie do parlamentarzystów o prawo ograniczające handel w niedziele!  

Niech każda obecność w wieczerniku pozwoli wam w Duchu Świętym rozpoznawać Ducha życia, przez którego Ojciec ożywia ludzi umarłych na skutek grzechu, zanim ich śmiertelne ciała wskrzesi w Chrystusie. I pamiętajcie: „Jesteście napełnieni Duchem Świętym”; jesteście Jego świątynią!

Niech Maryja – napełniona Duchem Świętym - Gwiazda Nowej Ewangelizacji przewodzi Waszej działalności, świadectwu i prowadzi do Chrystusa – Miary naszego człowieczeństwa i świętości. Amen.               

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media